ج : قرار گرفتن شيعه در معرض حمله و نفرت مسلمين و محدود و ممنوع شدن كتابهاى ارزنده و پرارج آنها . د : بىاطلاع ماندن فرقه‌هاى مختلف مسلمان از مقام والاى علمى و اخلاقى ائمهء اهل بيت عليهم السلام و محروميتشان از كلمان حيات‌آفرين و روح‌بخش آنها . 5 - نقل روايات مختلف بدون توجه به صحت يا ضعف راويان و روشن نكردن راه عمل و چگونگى نيت آنها ؛ مانند : " قصد ورود " و " قصد رجا " و غيره ؛ در صورتى كه ادعيه و زيارات از عبادتهاى اصيل اسلامى و نيازمند فهميدن طرز عمل و نيت خاص است ؛ چنانچه در بخش چهارم پيشگفتار خواهد آمد . 6 - ذكر دعاهاى ضعيف كه نقل آنها از معصوم به ثبوت نرسيده و يا معلوم است كه از ساخته‌هاى غير معصوم‌اند ، در صورتى كه صاحبان همين كتب ، جعل و اختراع دعا را ناروا شمرده‌اند ؛ مثلًا در بعضى از اين كتابها نوشته شده است : قيصر روم كلاهى براى معالجهء سردرد مأمون عباسى فرستاد . وى احتياطاً آن را در سردرد چند نفر آزمايش كرد و چون مؤثر يافت ، بر سر خود نهاد ؛ سردردش ساكت شد . تعجب كرد و كلاه را شكافت و دعاى زير را در ميان آن پيدا كرد : بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ كَمْ مِنْ نِعْمَةٍ لِلَّهِ في عِرْقِ ساكِنٍ حم . . . . آيامىشود دعايىكه مخترع‌يا ناقل آن قيصر روم و خوانندهء آن مأمون عباسى « 1 » و اثر آن زائل شدن‌درد بنحواعجازباشد مورد اعتماد قرار گيرد ؟ 7 - ذكر نام و يادآورى و يا احياناً تجليل و تعظيم از برخى سلاطين ، در ضمن نقل زيارات و ادعيه ، در صورتى كه اين عمل براى آگاهان از تاريخچهء زندگى آنها و جنايت‌هاى سرى و پنهانيشان ، سبب بدبينى به علماى تشيع و كتابهاى آنها و محروميت اين عده از منافع دعا و سود دنيوى و اخروى اعمال و اذكار

--> ( 1 ) - كه لابد وضويش با خون سادات مبارز حسنى و مصلايش بر جسدهاى قطعه قطعه شدهء پيروان صميمى اهل بيت بوده است .